<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?><FictionBook xmlns="http://www.gribuser.ru/xml/fictionbook/2.0" xmlns:l="http://www.w3.org/1999/xlink"><description><title-info><genre>antique</genre><author><first-name>Аркуш</first-name><last-name>Алесь</last-name></author><book-title>Прывід вясны</book-title><coverpage><image l:href="#cover"/></coverpage><lang>be</lang></title-info><document-info><author><first-name>Аркуш</first-name><last-name>Алесь</last-name></author><program-used>calibre 0.8.67, fb2cut 2.5.4</program-used><date>8.4.2013</date><id>ac6b9a20-03f6-46cf-a9ca-1c42a266c23e</id><version>1.0</version></document-info></description><body><section><p>Алесь Аркуш</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ПРЫВІД ВЯСНЫ</strong></p><p>Вершы</p></section><section><p><strong>КАТРЫНКА</strong></p><p>Пяць мэлёдый катрынка сьпявае,</p><empty-line/><p>
  Толькі ведай — круці рукавятку.</p><empty-line/><p>
  Люд у скрыню да старца кідае</p><empty-line/><p>
  Неўміручага жыта зярняткі.</p><empty-line/><p>
  Грай катрынка,</p><empty-line/><p>
  Сьпявай безупынку.</p><empty-line/><p>
  Лес прачнуўся, дзе зараз палі —</p><empty-line/><p>
  Гонкіх дрэў загулі вершаліны.</p><empty-line/><p>
  Перасьпелі на сонцы маліны,</p><empty-line/><p>
  А ў цямрэчы яшчэ не цьвілі.</p><empty-line/><p>
  Грай катрынка,</p><empty-line/><p>
  Сьпявай безупынку.</p><empty-line/><p>
  Як дакладна чаргуюцца гукі —</p><empty-line/><p>
  Мэталёвая нудзіцца скрынка,</p><empty-line/><p>
  Спрацаваныя, ссохлыя рукі</p><empty-line/><p>
  Круцяць жыцьці ў тужлівай катрынцы.</p><empty-line/><p>
  Грай катрынка,</p><empty-line/><p>
  Сьпявай безупынку.</p><empty-line/><p>
  Гук мэлёдый, як позірк забыты,</p><empty-line/><p>
  Як вада зь ледзяшамі ў палонцы.</p><empty-line/><p>
  Люд кідае апошняе жыта,</p><empty-line/><p>
  А у скрыне ўсё роўна на донцы...</p><empty-line/><p>
  Грай катрынка...</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>АДБІТКІ</strong></p><p>Люстэрка трымае да ночы адбіткі:</p><empty-line/><p>
  Рахманыя, ветлыя, хіжыя твары.</p><empty-line/><p>
  І маюць яны, нават самы някідкі,</p><empty-line/><p>
  Імёны свае, як расьліны ў гербарыі.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  А ноччу адбіткі пакінуць люстэрка,</p><empty-line/><p>
  Пасыплюцца долу — заб’юцца ўтрапёна,</p><empty-line/><p>
  Як соліды важкія з бомкай манеркі, —</p><empty-line/><p>
  І профілі згубяць дазваньня імёны.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ЗІМОВЫЯ ЛІХТАРЫ</strong></p><p>Навошта песьні ліхтарам?</p><empty-line/><p>
  Маўчаць усё жыцьцё гатовы.</p><empty-line/><p>
  Шпурляюць сьнегам фраярам</p><empty-line/><p>
  На голыя галовы.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Цікава ім глядзець на сьвет</p><empty-line/><p>
  Сьвятлом свайго накалу:</p><empty-line/><p>
  На рух машын, хаду кабет,</p><empty-line/><p>
  На цішыню квартала.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ЧОВЕН</strong></p><p>Паміж хваляў човен чорны.</p><empty-line/><p>
  Ў рэчцы — чорная вада.</p><empty-line/><p>
  Не відаць на дне нічога —</p><empty-line/><p>
  Барада вадзяніка</p><empty-line/><p>
  Захінае дно старанна</p><empty-line/><p>
  І матляецца, як віж,</p><empty-line/><p>
  Таямніца дна схавана</p><empty-line/><p>
  Ад вачэй і рук паміж</p><empty-line/><p>
  Вечак ракавін замшэлых,</p><empty-line/><p>
  Хваляў чорнае ракі.</p><empty-line/><p>
  Ад вясла вакол цішэе</p><empty-line/><p>
  Сьпеў пудлівай асакі.</p><empty-line/><p>
  Рэчка сунецца няспынна,</p><empty-line/><p>
  Як у дрэве жыўны сок.</p><empty-line/><p>
  Човен лісьцікам з галіны</p><empty-line/><p>
  Ціха ляжа на пясок.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ЯШЧАРКА</strong></p><empty-line/><p><emphasis>Антону</emphasis></p><empty-line/><p>У яшчаркі свае шляхі,</p><empty-line/><p>
  Свае таемныя сьцяжынкі,</p><empty-line/><p>
  Жыцьцё, схаванае ў імхі,</p><empty-line/><p>
  Пясок, каменьчыкі, сьцяблінкі.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Лісты, жыцьцё ў якіх усё, —</p><empty-line/><p>
  Штораньня на пяску ля ганка,</p><empty-line/><p>
  Як гіерогліфы Басё,</p><empty-line/><p>
  Як вершык хоку або танка.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Над пожняй плачуць правады,</p><empty-line/><p>
  Амаль галосяць.</p><empty-line/><p>
  Бэтонны слуп, як правадыр,</p><empty-line/><p>
  Выводзіць восень.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Іржышча захавае сьлед,</p><empty-line/><p>
  Сьняжок нібыта.</p><empty-line/><p>
  Сусьвет глядзіць вачмі камэт</p><empty-line/><p>
  На квадры жыта.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><empty-line/><p><emphasis>Данілу</emphasis></p><empty-line/><p>пачнем спачатку</p><empty-line/><p>
  каб унікнуць канца</p><empty-line/><empty-line/><p>
  самы надзейны спосаб</p><empty-line/><empty-line/><p>
  гэта нават не вяртаньне</p><empty-line/><p>
  хутчэй адмысловы працяг</p><empty-line/><empty-line/><p>
  пазьней я пакажу табе</p><empty-line/><p>
  свае любімые мясьціны:</p><empty-line/><p>
  рачулку што блукае між пагоркаў</p><empty-line/><p>
  і заімшэлых вялікіх камянёў –</p><empty-line/><p>
  нібыта зачараваныя валадары</p><empty-line/><p>
  яны ахоўваюць велічнае навакольле</p><empty-line/><empty-line/><p>
  дрэвы тут шапочуць</p><empty-line/><p>
  без дапамогі ветру</p><empty-line/><empty-line/><p>
  усё гэта будзе тваё</p><empty-line/><empty-line/><p>
  бо нельга забраць у чалавека тое</p><empty-line/><p>
  што ён любіць</p><empty-line/><empty-line/><p>
  як нельга адабраць у неба</p><empty-line/><p>
  аблокі</p><empty-line/><empty-line/><p>
  кожны нараджае сваю любоў</p><empty-line/><p>
  але ёсьць тая любоў</p><empty-line/><p>
  якая нарадзіла цябе</p><empty-line/><empty-line/><p>
  не ў нас усё</p><empty-line/><p>
  але праз нас</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>А птушкі некуды далей ляцяць,</p><empty-line/><p>
  Як быццам не існуе крэўнае радзімы,</p><empty-line/><p>
  Як быццам не існуе нашае мясьціны,</p><empty-line/><p>
  А птушкі некуды далей ляцяць.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Нібы сваё адбалявалі дзьміны...</p><empty-line/><p>
  Ды цяжка вочы да нябёс узьняць, —</p><empty-line/><p>
  Там птушкі некуды далей ляцяць,</p><empty-line/><p>
  Як быццам не існуе крэўнае радзімы.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Сярод чаратоў</p><empty-line/><p>
  схавалася маленькае</p><empty-line/><p>
  гнязьдзечка</p><empty-line/><p>
  з адным яечкам</p><empty-line/><p>
  з іголкай зачараванай</p><empty-line/><p>
  усярэдзіне</p><empty-line/><empty-line/><p>
  так так</p><empty-line/><p>
  з той самай славутай іголкай</p><empty-line/><p>
  у якой жыцьцё цмока</p><empty-line/><p>
  захоўваецца</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Дый што тут паробіш:</p><empty-line/><empty-line/><p>
  і балота шкада асушаць</p><empty-line/><p>
  і гняздо дратаваць</p><empty-line/><p>
  і яечка біць</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>РЫБАК</strong></p><p>Шпурляў Ён блешню за аблокі</p><empty-line/><p>
  Наўмысна, — ды яму не шанцавала:</p><empty-line/><p>
  Вярталася зіхоткая прынада</p><empty-line/><p>
  Нішчымнаю. Але рыбак не наракаў</p><empty-line/><p>
  На нешчасьлівы лёс і не казаў,</p><empty-line/><p>
  Што зноў надвор’е не спрыяе:</p><empty-line/><p>
  Маўляў, бясконца дзьме вятрыска,</p><empty-line/><p>
  Халодна нават для душы.</p><empty-line/><p>
  Чатыры жнівеньскія тыдні</p><empty-line/><p>
  Ён адмысловую шпурляе блешню,</p><empty-line/><p>
  і кожная няўдача пакрысе</p><empty-line/><p>
  Надзеяй грэе стылую душу, —</p><empty-line/><p>
  І ўсё выразьней паўтараюць стомленыя</p><empty-line/><p>
  вочы:</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Там, за аблокамі, драпежнікаў няма...</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ПАГАНЯТЫ</strong></p><p>Паганяты страху ня ведае —</p><empty-line/><p>
  Быдла гоніць празь гібельны лес,</p><empty-line/><p>
  Папярэджаны строга кабетамі —</p><empty-line/><p>
  Каб у навалач гэту ня ўлез.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Там зьвяры крыважэрных намераў —</p><empty-line/><p>
  Бескарысна прасіць літасьцівасьці.</p><empty-line/><p>
  Там зьвяры велічэзных памераў</p><empty-line/><p>
  І кіпцюрыстай д’яблавай хцівасьці.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Паганяты той чхаў са званіцы</p><empty-line/><p>
  На дзіцячыя байкі кабетаў,</p><empty-line/><p>
  Бо за лесам лугі й крыніцы,</p><empty-line/><p>
  Трэ пасьпець — покуль сонца й лета...</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Кажуць людзі, і сёлета чулі</p><empty-line/><p>
  Паганятага пугу.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ЯБЛЫКІ</strong></p><p>У неба яблыкі ўзьляталі,</p><empty-line/><p>
  А зь неба падалі каменьні.</p><empty-line/><p>
  І людзі з боскім утрапеньнем</p><empty-line/><p>
  Глыжы ў садох сваіх зьбіралі.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Яны дзівіліся, як дзеці,</p><empty-line/><p>
  Яны былі на сёмым небе:</p><empty-line/><p>
  — Гніляк няхай бы трапіў дзесьці...</p><empty-line/><p>
  — Відаць, падзейнічаў малебен.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Зімой дзівіліся нанова:</p><empty-line/><p>
  — Вось гэта, браткі, захаваньне,</p><empty-line/><p>
  А што цьвярдыя для ўжываньня —</p><empty-line/><p>
  То яблык сьпее адмыслова.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Чакаюць людзі — як умеюць, —</p><empty-line/><p>
  Калі ўжо яблыкі пасьпеюць.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>НЕМАЎЛЯ</strong></p><p>На сьнезе знайшлі немаўля —</p><empty-line/><p>
  У неба глядзіць і ня плача.</p><empty-line/><p>
  Далонька сьціскае імя —</p><empty-line/><p>
  Адзіную спадчыну.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Марозу яго не працяць,</p><empty-line/><p>
  І сьнег не пячэ халадэчай.</p><empty-line/><p>
  Гілі ўсьлед за сонцам ляцяць,</p><empty-line/><p>
  І бачыць іх толькі малеча.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Ніякіх ня ведае слоў,</p><empty-line/><p>
  Свабода — дзіцяці калыска.</p><empty-line/><p>
  Існуе ў сьвеце яно,</p><empty-line/><p>
  Як сьнег, як мароз, як вятрыска.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ДЭЛЕГАТ</strong></p><p>Сто тысяч людзей дэлегата</p><empty-line/><p>
  Сем дзён выбіраюць на Сойм.</p><empty-line/><p>
  Сто тысяч пытаньняў узьнята.</p><empty-line/><p>
  (Багата прыкрыюць крысом.)</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Дзьве тысячы кандыдатаў</p><empty-line/><p>
  Люд вынес на суд грамады.</p><empty-line/><p>
  Зь іх кожны прамоўца выдатны</p><empty-line/><p>
  І вораг нішчымнай вады.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Зь іх кожны грамадзкі руплівец...</p><empty-line/><p>
  А гэты глядзіць немаўлём.</p><empty-line/><p>
  Хто ў позірк паверыў шчымлівы?</p><empty-line/><p>
  Хто праўду заблытаў жыцьцём?</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>АБЛОКІ</strong></p><p>Я за аблокамі сачыў</p><empty-line/><p>
  І кожнаму даваў найменьне.</p><empty-line/><p>
  Цьвяліў вятрыска далячынь —</p><empty-line/><p>
  Імёнаў паскараў зьнікненьне.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Аблокаў большасьць найхутчэй</p><empty-line/><p>
  Зьнікала ў мройве далягляду.</p><empty-line/><p>
  Як несла іх далоў з вачэй!</p><empty-line/><p>
  Як гнаў вятрыска іх зацята!</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Імёны нішчыў ён, але</p><empty-line/><p>
  У небе ўбачыў я аблокі.</p><empty-line/><p>
  І як вятрыска ні шалеў,</p><empty-line/><p>
  Яны трымалі дух высокі.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ПІЛЬНЯ</strong></p><p>Бярвеньне дарэшты на дошкі зьвялі, —</p><empty-line/><p>
  Як шчыльна пілоўку у штабелі сьцелюць!</p><empty-line/><p>
  Ля пільні ад хвояў кара да зямлі</p><empty-line/><p>
  Прыстала жыўцом, як да новага цела.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Па звычцы чакаюць бярвеньне дзядзькі:</p><empty-line/><p>
  Працоўныя рукі — нястомныя служкі.</p><empty-line/><p>
  І ляды вядуць, як заўжды, напрасткі —</p><empty-line/><p>
  Да пільні, да гвалту, да дошак, да стружкі.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>СТАЛЁВАЯ РЫБА</strong></p><p>Рыба губляе луску —</p><empty-line/><p>
  Сталь дамагаецца цела.</p><empty-line/><p>
  Па мэталёвым пяску</p><empty-line/><p>
  Рыба зьнямогла ляцела.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Чуеш — як скрыгат расьце,</p><empty-line/><p>
  Воды стаўбурацца ў гудзе?</p><empty-line/><p>
  Безьліч сьмяротных асьцей</p><empty-line/><p>
  Рэчцы патрапілі ў грудзі.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Бачыш — хвалюецца сталь,</p><empty-line/><p>
  Срэбныя воды ўскіпаюць?</p><empty-line/><p>
  Чайка і хлопчык-вудаль</p><empty-line/><p>
  Марна ратунку гукаюць.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  На мэталёвым пяску</p><empty-line/><p>
  Сьлед пісягом застаецца.</p><empty-line/><p>
  Рыба, згубіўшы луску,</p><empty-line/><p>
  Блешняй сама абярнецца.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ТРАСКА</strong></p><p>У кансэроўцы зварухнулася траска.</p><empty-line/><p>
  І плаўнікі запрацавалі, што вінты.</p><empty-line/><p>
  У плаўнях морквы і лаўровага ліста</p><empty-line/><p>
  Яна ўсплывала са статычнае вады.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Марудзіць час... лятуць вякі...</p><empty-line/><p>
  Траска ўсплывае — новы мацярык.</p><empty-line/><p>
  Ня ведаюць спакою маракі.</p><empty-line/><p>
  Лунае акіянам рыбін крык.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>МЯНТУЗ</strong></p><p>У сонных водах рэчкі Гайна</p><empty-line/><p>
  Жыцьцё віруе разнастайна.</p><empty-line/><p>
  Міфалягічныя істоты</p><empty-line/><p>
  Мянтуз пакінуў без работы.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Як вадзянік, людзей пужае,</p><empty-line/><p>
  Лятае ноччу на кажане.</p><empty-line/><p>
  Сарвецца — плёх — буйныя хвалі</p><empty-line/><p>
  На строме рэчку абганялі.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  А рыбакам замест улову</p><empty-line/><p>
  Заблытаў лёскі адмыслова.</p><empty-line/><p>
  Гучней за музыку «Дып папал»</p><empty-line/><p>
  Раўлі гурбою — ну і д’ябал!</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Па палянцы na далінцы</p><empty-line/><p>
  скачуць конікі-наддзьвінцы</p><empty-line/><p>
  ускрай балоцца i вады ля</p><empty-line/><p>
  як жаўнеры маладыя</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Скачуць конікі бяз стомы</p><empty-line/><p>
  абмінаюць гай знаёмы</p><empty-line/><p>
  дзьве дарогі стаў для быдла</p><empty-line/><p>
  плот стары сьлед матацыкла</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Усё нясецца міма міма</p><empty-line/><p>
  краскі роднага кіліма</p><empty-line/><p>
  пчолы птушкі котка Кася</p><empty-line/><p>
  што ўслед ім пагналася</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Залатыя сонца промні</p><empty-line/><p>
  як прадукт каменяломні</p><empty-line/><empty-line/><p>
  За палянкай за далінкай</p><empty-line/><p>
  шлях закрэсьлены галінкай</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>НАД ПОЛАЦКАМ</strong></p><p>Незаўважна ляціць над Полацкам</p><empty-line/><p>
  Невядомы аб’ект паветраны,</p><empty-line/><p>
  Не санлівай у калюгах ваколіцай,</p><empty-line/><p>
  А над самым цэнтрам – ў бок Ветрына.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  І ня бачаць яго густабровыя</p><empty-line/><p>
  Вэтэраны – народ без гадзіньнікаў.</p><empty-line/><p>
  Нат’ радары ня ловяць вайсковыя,</p><empty-line/><p>
  Што пад Полацкам сочаць пільненька.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Над Сафійкі крыжамі саборнымі,</p><empty-line/><p>
  Над часоваю дзьвінскаю прыстаньню</p><empty-line/><p>
  Незаўважаная, непакорлівая</p><empty-line/><p>
  Павуцінка ляціць серабрыстая.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>АДПАЧЫНАК ЗА ГАДЗІНУ ДА ЗЬМЯРКАНЬНЯ</strong></p><p>На валунах адпачываюць кірлі:</p><empty-line/><p>
  Яны ляталі ў сьвет далёкі,</p><empty-line/><p>
  Стаміліся па францыях галёкаць,</p><empty-line/><p>
  Стаяць на валунах, як стодкі.</p><empty-line/><p>
  Крыху далей заўважны сьвірны.</p><empty-line/><p>
  Увечары дымок салодкі</p><empty-line/><p>
  (У вёсцы свой заменнік «водкі»)</p><empty-line/><p>
  Уздымаецца ад сьвірнаў мірны.</p><empty-line/><p>
  Сялянаў не цікавяць кірлі —</p><empty-line/><p>
  Ну ёсць, дык ёсьць — карысці зь іх ніякай,</p><empty-line/><p>
  Іх не чапаюць — і за тое дзякуй.</p><empty-line/><p>
  Здаецца навакол ніколі не было салдата.</p><empty-line/><p>
  Ужо сабрана сена ў сьцірты.</p><empty-line/><p>
  Жыцьцё й праца — тут нібы блізьняты,</p><empty-line/><p>
  Прыемна, ціхамірна пахне мята...</p><empty-line/><p>
  Відарыс гэты бельлю напаўсьцёрты,</p><empty-line/><p>
  Ён вокам невыразна ўзяты.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ЧОРНЫЯ ПТУШКІ</strong></p><p>Чорныя птушкі фарбуюць нябёсы</p><empty-line/><p>
  Ў жудасны колер.</p><empty-line/><p>
  Голае поле. Дарога. Калёсы.</p><empty-line/><p>
  Вецер у коле.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Чорныя птушкі фарбуюць нябёсы...</p><empty-line/><p>
  Птушак няволяць —</p><empty-line/><p>
  Гоняць, як хмару, птушыныя лёсы.</p><empty-line/><p>
  Вецер у коле.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Чорныя птушкі фарбуюць нябёсы...</p><empty-line/><p>
  Цьмяна у полі.</p><empty-line/><p>
  Пругкія крылы, як вострыя лёзы.</p><empty-line/><p>
  Вецер у коле.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Чорныя птушкі ўсадзілі ў нябёсы</p><empty-line/><p>
  Крылы.</p><empty-line/><p>
  Даволі!</p><empty-line/><p>
  Ўпалі на глебу чырвоныя сьлёзы...</p><empty-line/><p>
  Вусьцішна ў полі.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Над лесам птушкі праляцелі.</p><empty-line/><p>
  Яны пасьпець кудысь хацелі.</p><empty-line/><p>
  У кожнай ёсьць душа і цела.</p><empty-line/><p>
  І цела за душой ляцела.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Ляцець ад відна да відна.</p><empty-line/><p>
  Крылом дакрануцца крыла.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Прамкнуць праз магічнае шкло.</p><empty-line/><p>
  Крылом падтрымаці крыло.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Ніякіх хвальшывых дылем.</p><empty-line/><p>
  Заўсёды на пругкім крыле.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ДЗІЦЯЧЫ ВЕРШЫК</strong></p><p>Чыж</p><empty-line/><p>
  аблюбаваў Парыж.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Шпак</p><empty-line/><p>
  марыць пра Ірак.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Журавель</p><empty-line/><p>
  паляцеў ў Брусэль.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Варона</p><empty-line/><p>
  сьцягнула карону</p><empty-line/><p>
  з ангельскага трону.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Бугай –</p><empty-line/><p>
  сэпаратыст,</p><empty-line/><p>
  ён аб’явіў непадлеглым</p><empty-line/><p>
  свой балацяны край.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Верабей,</p><empty-line/><p>
  каб падалей ад радыяцыі,</p><empty-line/><p>
  эміграваў у Бамбей.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Гіль –</p><empty-line/><p>
  у Ізраіль.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Сарока –</p><empty-line/><p>
  у Марока.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Дзяцел –</p><empty-line/><p>
  наадварот,</p><empty-line/><p>
  ён патрыёт,</p><empty-line/><p>
  любіць Нарач і Мядзел.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  А гусь --</p><empty-line/><p>
  ведама, тутэйшы,</p><empty-line/><p>
  гаворыць уголас: Расея,</p><empty-line/><p>
  а ў думках гучыць -- Беларусь.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ВЕЧАРОВЫ ШПАЦЫР ПА ВІЛЬНІ</strong></p><p>шпацыраваць па дахах Вільні!</p><empty-line/><p>
  дзівак!</p><empty-line/><p>
  ты напэўна ўявіў</p><empty-line/><p>
  што ўсе таямніцы горада</p><empty-line/><p>
  чакаюць твайго прышэсьця</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>ісьці па вечаровай вуліцы</p><empty-line/><p>
  пасьміхацца</p><empty-line/><p>
  і насьвістваць мэлёдыю</p><empty-line/><p>
  ігнаруючы аўтарскія правы</p><empty-line/><p>
  Джона Пола Джорджа і Рынга</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>дзень старанна</p><empty-line/><p>
  зьбірае</p><empty-line/><p>
  дробныя манеткі</p><empty-line/><p>
  а ноч</p><empty-line/><p>
  імі шчодра</p><empty-line/><p>
  разьлічваецца</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Разьбіць вакно і разглядзець сусьвет,</p><empty-line/><p>
  Які ад грошай не залежыць,</p><empty-line/><p>
  Які ня мае пэўных межаў,</p><empty-line/><p>
  Які адразу немаўля і дзед.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Хаос здаецца ў сьвеце тым:</p><empty-line/><p>
  Статут ў мінюсьце не глядзелі,</p><empty-line/><p>
  І не зацьверджвалі ў аддзеле,</p><empty-line/><p>
  І вокладкі няма зь цісьненьнем залатым.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Сусьвет, як вецер, як аблокаў рух,</p><empty-line/><p>
  Я не стамляюся за ім імкнуцца,</p><empty-line/><p>
  І часу не хапае азірнуцца,</p><empty-line/><p>
  І я ня ведаю: ці ёсьць пастух.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ВЕТАХ</strong></p><p>Зноўку нашыя спадяваньні –</p><empty-line/><p>
  Як жарынкі, што рушылі ў космас.</p><empty-line/><p>
  Ветах будзе трымацца да раньня,</p><empty-line/><p>
  Распаўсюдзіць таемныя позвы.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Вершалінамі дрэвы ня з намі,</p><empty-line/><p>
  Вершаліны — паверх таямніц.</p><empty-line/><p>
  Адлятае лістота клінамі</p><empty-line/><p>
  Без гайворанаў і сініц.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Сочыць рухі бяскрылыя ветах,</p><empty-line/><p>
  Распачатыя ўверх кагадзе.</p><empty-line/><p>
  На дагледжаны зорны палетак,</p><empty-line/><p>
  Як насеньне, лістота ўпадзе.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Над балотам захад сонца.</p><empty-line/><p>
  Пасярод, нібыта рана,</p><empty-line/><p>
  Багны дрогкае вакенца</p><empty-line/><p>
  Чырванее. За парканам</p><empty-line/><p>
  З трысьнягу, аеру, хлуду</p><empty-line/><p>
  Цішыня — як погляд Бога,</p><empty-line/><p>
  Быццам там чакаюць цудаў,</p><empty-line/><p>
  Ці даўно няма нікога.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ЯГО СУСЬВЕТ</strong></p><p>Яго сусьвет нагадваў лёхі,</p><empty-line/><p>
  Дзе ў два бакі шугаў скразьняк,</p><empty-line/><p>
  Дзе выпраменьваў да зьнямогі</p><empty-line/><p>
  Сьляпую чырвань нашчы гляк.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Жарынка кволая трымцела</p><empty-line/><p>
  У гляку — бытта ў каміне,</p><empty-line/><p>
  І ў лёхах, як дзяньніца сьпела</p><empty-line/><p>
  Гадзіна, што нябыт скране.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  У гляку скразьнякі сьвісталі</p><empty-line/><p>
  І спорна чырвань разьдзімалі.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Гаспадар мясьціны цнотнай,</p><empty-line/><p>
  я ахоўнік, служка, брат,</p><empty-line/><p>
  я раўнівец — твар каменны,</p><empty-line/><p>
  думкі — зброя і стырно.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Я вяртаю ліст палёту,</p><empty-line/><p>
  як жыцьцё, як белы сьвет.</p><empty-line/><p>
  Асалода адзіноты.</p><empty-line/><p>
  Бараніць мне ёсьць каго.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Пачынаю дзень з агляду,</p><empty-line/><p>
  што чабор, што дзівасіл.</p><empty-line/><p>
  Як атожылкі — расьліны,</p><empty-line/><p>
  думкі — існаму рука.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  За сьцяной чарота — краскі,</p><empty-line/><p>
  твар каменны — змрочны стод,</p><empty-line/><p>
  цень самнабульская побач,</p><empty-line/><p>
  ейны гаспадар ня я.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ДРУГОЕ ВЯРТАНЬНЕ</strong></p><p>Мейсца хвоі — для сустрэчаў,</p><empty-line/><p>
  што накліканы лацінкай,</p><empty-line/><p>
  дробных літарак нязвыкласьць,</p><empty-line/><p>
  нам сустрэча — адкрыцьцё.</p><empty-line/><p>
  Дачакацца дзён адлігі,</p><empty-line/><p>
  дзён вясновага вяртаньня —</p><empty-line/><p>
  сум, як стужкі спаміж яблык,</p><empty-line/><p>
  да калядак — доўгі час.</p><empty-line/><p>
  Там, дзе хвоя нас чакае, —</p><empty-line/><p>
  хвоя месяцу ня дружка,</p><empty-line/><p>
  квадры-ліхтара мігценьне,</p><empty-line/><p>
  там бурштыну дрогкі знак.</p><empty-line/><p>
  Мейсца вызначана лёсам.</p><empty-line/><p>
  На якім вяртаньні стрэча?</p><empty-line/><p>
  Лекаваць жывіцай — быццам,</p><empty-line/><p>
  толькі гэтак лекаваць.</p><empty-line/><p>
  Прамінулі гурбаў скокі —</p><empty-line/><p>
  прасьпяваныя калядкі,</p><empty-line/><p>
  стужкі — напамін пра сьвята,</p><empty-line/><p>
  квадру нашага быцьця.</p><empty-line/><p>
  Мейсца хвоі — падарунак:</p><empty-line/><p>
  не дыван з пажоўклай хвоі,</p><empty-line/><p>
  не жывая прахалода —</p><empty-line/><p>
  мружыць вочы: сонца — цень.</p><empty-line/><p>
  Нагадаюць успаміны —</p><empty-line/><p>
  сьцежка на пукаты ўзгорак,</p><empty-line/><p>
  дакрануцца да люстэрка,</p><empty-line/><p>
  паміж сонцаў: яблык — твой.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ГОСЬЦЯ</strong></p><p>Ты ўвайшла нечакана, ікліва.</p><empty-line/><p>
  Я пісаў і нічога ня чуў:</p><empty-line/><p>
  Ад гранёнага слова шчасьлівы,</p><empty-line/><p>
  І ад роспачы слёзы ўваччу.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Ты ўвайшла і як сябру сказала:</p><empty-line/><p>
  — Добры дзень, кандыдыт на Парнас!</p><empty-line/><p>
  Ты прабач, на хвілінку з вакзала...</p><empty-line/><p>
  Ну як справы? Відаць, ужо ас?!</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Прыгадала было здарэньне,</p><empty-line/><p>
  Толькі ў ім я сябе не пазнаў.</p><empty-line/><p>
  — Вось прывезла літроўку варэньня,</p><empty-line/><p>
  Гэта вішні, як ты заказаў.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  І пайшла, і як воблака зьнікла,</p><empty-line/><p>
  Нават дзьверы ня рыпнулі ўсьлед.</p><empty-line/><p>
  Толькі білі гадзіньнікі звыкла</p><empty-line/><p>
  Ды літроўку разглядваў буфэт.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Хто яна, таямнічая госьця?</p><empty-line/><p>
  Я ня ўспомню, ня ўспомню ніяк!</p><empty-line/><p>
  Гэта сон, гэта мне падалося...</p><empty-line/><p>
  Слоік вішняў — пакутлівы знак.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>КАЛЯДЫ</strong></p><empty-line/><p><emphasis>Уладзімеру Арлову</emphasis></p><empty-line/><p>Для калядак пазычу труса,</p><empty-line/><p>
  Роля зайца яму ў нашай казцы.</p><empty-line/><p>
  Будзе сьледам накульгваць ліса</p><empty-line/><p>
  У сяброўскай падманлівай масцы.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Наш маршрут праз сумёты й лес,</p><empty-line/><p>
  Дзе даўно не кугае зязюля,</p><empty-line/><p>
  Дзе пануе сучасны прагрэс</p><empty-line/><p>
  І блукае шалёная куля.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Мужыкі там гуляюць у віст,</p><empty-line/><p>
  А жанчыны — у хованкі зь лёсам.</p><empty-line/><p>
  Нашы песьні, як ветрыка сьвіст,</p><empty-line/><p>
  Толькі чуюцца ў комінах вёсак.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Ды на ганку хаціны старой</p><empty-line/><p>
  Мы дзяўчынку-паненку сустрэнем:</p><empty-line/><p>
  Будзем песьні сьпяваць для адной.</p><empty-line/><p>
  Заяц-трус адпачне на каленях.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>РУЖА-КВЕТКА</strong></p><empty-line/><p><emphasis>Т. К.</emphasis></p><empty-line/><p>Ружа-кветка ўзышла паміж бруду —</p><empty-line/><p>
  Прыгажэйшай ня бачыў ніколі.</p><empty-line/><p>
  Паміж думак збуцьвелага хлуду,</p><empty-line/><p>
  Паміж трантаў хвілінных патоляў.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Асьляпляльнаю квеценьню белай</p><empty-line/><p>
  Зацьвіла яна раптам увесну,</p><empty-line/><p>
  І яе нечуваная сьмеласьць</p><empty-line/><p>
  Дакранулася сэрца балесна.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Дзякуй, дзякуй табе, ружа-кветка,</p><empty-line/><p>
  Маёй немачы лекар і сьведка.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>НА ДАХАХ</strong></p><p>На дахах жыцьцё для пустэльнікаў</p><empty-line/><p>
  І — традыцыйна — катоў.</p><empty-line/><p>
  Як мала самоты ўдзельнікаў,</p><empty-line/><p>
  А сьведамых — пагатоў!</p><empty-line/><empty-line/><p>
  На дахах спачыну ня ведаюць</p><empty-line/><p>
  Вятрыска залева і сьнег.</p><empty-line/><p>
  Затое ня трызьняць камбедамі,</p><empty-line/><p>
  Затое маўчыць нампацех.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  На даху спакоем нязмушаным</p><empty-line/><p>
  Самота душу ахіне...</p><empty-line/><p>
  Узьнімешся — неба парушана,</p><empty-line/><p>
  І вусьцішна, як на вайне.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>СПРОБА ІДЭНТЫФІКАЦЫІ</strong></p><p>Хто ты, дзіўнае стварэньне?</p><empty-line/><p>
  Зноў ідзеш за мной па сьледзе.</p><empty-line/><p>
  У даведніку нямашака</p><empty-line/><p>
  тлумачэньня тваёй сутнасьці.</p><empty-line/><p>
  Ты жывеш сваёй адсутнасьцю,</p><empty-line/><p>
  пьеш адсутную гарбату,</p><empty-line/><p>
  ясі ўмоўныя варэнікі,</p><empty-line/><p>
  сьпіш умоўныя гадзіны,</p><empty-line/><p>
  як скаціна,</p><empty-line/><p>
  што ня значыцца ў калгасе,</p><empty-line/><p>
  і нічыйная уласнасьць, —</p><empty-line/><p>
  проста ходзіць па папасе,</p><empty-line/><p>
  і яшчэ не адбылася.</p><empty-line/><p>
  Зразумець цябе імнуся,</p><empty-line/><p>
  вывучаю, як француза,</p><empty-line/><p>
  як нянаскае здарэньне</p><empty-line/><p>
  (бо у нас ты не сустрэнеш</p><empty-line/><p>
  без гаспадара скаціны).</p><empty-line/><p>
  Кпінай</p><empty-line/><p>
  з’імітую правакацыю,</p><empty-line/><p>
  спробу ідэнтыфікацыі.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>СУСЬВЕТНЫ ПАДЗЕЛ</strong></p><p>Ёсьць прастора паха кветак,</p><empty-line/><p>
  Ёсьць — сьвятла настольнай лямпы.</p><empty-line/><p>
  А суседа ад суседа</p><empty-line/><p>
  Аддзяляе сьвет уласны.</p><empty-line/><p>
  Паміж коршакам і качкай</p><empty-line/><p>
  Неба дзеліцца на часткі.</p><empty-line/><p>
  Ёсьць надзея для сабачкі,</p><empty-line/><p>
  Ёсьць надзея больш сучасная.</p><empty-line/><p>
  А мастацкія дыктатары,</p><empty-line/><p>
  Што паэзіі адданыя,</p><empty-line/><p>
  Быццам чуйныя лякатары,</p><empty-line/><p>
  Быццам ў моры капітаны</p><empty-line/><p>
  Заваёўнічна-калюмбава</p><empty-line/><p>
  Ў пошуку заўжды нястомныя,</p><empty-line/><p>
  Расьсьмяшаць дасьціпна сумнага,</p><empty-line/><p>
  Знойдуць хату для бяздомнага.</p><empty-line/><p>
  Хтосьці кліча іх масонамі,</p><empty-line/><p>
  Хтосьці горда — карабеламі</p><empty-line/><p>
  З каралеўскімі каронамі</p><empty-line/><p>
  І сусьветнымі падзеламі.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>МОЙ ПАКОЙ</strong></p><p>У пакоі, як на складзе,</p><empty-line/><p>
  Ёсьць адметнае бязладзьдзе.</p><empty-line/><p>
  Паспрабуй на гэткай плошчы</p><empty-line/><p>
  Ўладкаваць развагаў мошчы.</p><empty-line/><p>
  У вадным куце — пра грошы,</p><empty-line/><p>
  Там скразьняк заўжды харошы.</p><empty-line/><p>
  У другім — пра лёс свабоды,</p><empty-line/><p>
  Там абрынутыя стоды.</p><empty-line/><p>
  Трэці кут займае посуд,</p><empty-line/><p>
  Там развагі пра п’янтосаў.</p><empty-line/><p>
  А ў чацьвертым — цыгарэты,</p><empty-line/><p>
  Не палю, бо шкодна гэта.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>У ГАСЬЦЁХ</strong></p><p>На адным узроўні — слава,</p><empty-line/><p>
  На другім узроўні — кава.</p><empty-line/><p>
  Мы спрачаемся з Мудровым,</p><empty-line/><p>
  Дзе о’кей, а дзе халява.</p><empty-line/><p>
  Вечар слухае размовы,</p><empty-line/><p>
  Пустата - сынонім сьвету,</p><empty-line/><p>
  Робяць кубачкі выснову:</p><empty-line/><p>
  Лепш пра цукар, а ня «гэта».</p><empty-line/><p>
  На лапаткі ўсіх расклалі,</p><empty-line/><p>
  Абмалолі косткі файна,</p><empty-line/><p>
  Прусакі аж паўцякалі,</p><empty-line/><p>
  Гул стаіць, як ад камбайна.</p><empty-line/><p>
  Адпачнулі тры хвіліны,</p><empty-line/><p>
  Абадзінскага згадалі,</p><empty-line/><p>
  Памаўчалі, пасьпявалі,</p><empty-line/><p>
  Пасядзелі, пастаялі,</p><empty-line/><p>
  Гаспадыні далі «бусю»,</p><empty-line/><p>
  Гагатнулі, быццам гусі,</p><empty-line/><p>
  І праз кволую хвіліну</p><empty-line/><p>
  Мы пакінулі хаціну.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ЗАЛАТАЯ РУНЬ</strong></p><p>Вакол твайго імя, Пярун,</p><empty-line/><p>
  Зьбіраюцца, як восы, хмары.</p><empty-line/><p>
  Пякучых бліскавак нэктары</p><empty-line/><p>
  Чакае залатая рунь.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  І нават кволай насьцярогі</p><empty-line/><p>
  Няма у зьмены маладой.</p><empty-line/><p>
  Яна за новае гарой,</p><empty-line/><p>
  Яна шукае іншае дарогі.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Рунь не баіцца гострага кап’я,</p><empty-line/><p>
  Моц Перуна яе містычна экзальтуе.</p><empty-line/><p>
  Няхай даглядчык лямантуе,</p><empty-line/><p>
  Што небясьпечная з вагнём гульня.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Рунь падсьвядома адчувае, —</p><empty-line/><p>
  Патрэбны, як паветра, рызыкоўны чын,</p><empty-line/><p>
  Інакш ня будзе ўраджаю,</p><empty-line/><p>
  Інакш навошта далячынь.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>НАПЯРЭДАДНІ САМАСТОЙНАЙ ВАНДРОЎКІ</strong></p><p>Навошта срэбрам спакушаеш,</p><empty-line/><p>
  Падманным месячным сяйвом?</p><empty-line/><p>
  Пагрызена мараль мышамі,</p><empty-line/><p>
  Закон адолены рабом.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Рабом, які супроць культуры,</p><empty-line/><p>
  Які адмовіў кампраміс.</p><empty-line/><p>
  Дзе каліва знайсьці мікстуры</p><empty-line/><p>
  Ад немачы тваёй, Уліс?</p><empty-line/><empty-line/><p>
  А імітатараў хапае,</p><empty-line/><p>
  Што генэралаў, што салдат,</p><empty-line/><p>
  Вакол віна і караваю,</p><empty-line/><p>
  Вакол улады і пасад.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ТАБЕ</strong></p><p>Я - ахвяра твайго гіпнатычнага сну,</p><empty-line/><p>
  Твае жахі цікуюць за мной.</p><empty-line/><p>
  Дыягенам пабачыў прыблуду-вайну,</p><empty-line/><p>
  Крылы мёртва вісяць за сьпіной.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Я раблю толькі тое, што мушу рабіць,</p><empty-line/><p>
  Раўнавага — як прывід вясны.</p><empty-line/><p>
  Гіпнатычна казаць, гіпнатычна любіць,</p><empty-line/><p>
  Адчуваць чарназём баразны.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Два жаданьні — адно мне прымусам дано,</p><empty-line/><p>
  Не пазбыцца яго аніяк.</p><empty-line/><p>
  У кілішках статычна чакае віно —</p><empty-line/><p>
  Ці адбудзецца змоўніцкі знак.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Я ахвяра — і споведзь мая, як пчала,</p><empty-line/><p>
  Абавязак і праца — штодзень.</p><empty-line/><p>
  Гіпнатычная хваля мяне ўзьняла,</p><empty-line/><p>
  Як бярно, як мэталь, як камень.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Твой сум, як чайка на Дзьвіне,</p><empty-line/><p>
  Гайдаецца між пляшак ад “чарніла”.</p><empty-line/><p>
  Прыгрэе сонца, дождж затым ліне,</p><empty-line/><p>
  Праявіцца колазвароту сіла.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Нічога не залежыць ад цябе,</p><empty-line/><p>
  Адно – твае уласныя памкненьні.</p><empty-line/><p>
  Ты – прысак у чужынскай варажбе,</p><empty-line/><p>
  Ты – на нішчымным ворыве каменьні.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Адмовіцца ад крылаў, скласьці ў стос,</p><empty-line/><p>
  Тлумачыць слабасьць словам красамоўным,</p><empty-line/><p>
  Згадаўшы пра нязьменны кропляў лёс,</p><empty-line/><p>
  Якім вяртацца на зямлю ўсё роўна.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>РАЗЬВІТАНЬНЕ З ТАНТАЛАМ</strong></p><p>Дзе вуліцы, дзе сьнег даюць па картках,</p><empty-line/><p>
  Ніводнай страказы, ні мятліка, ні пчолкі,</p><empty-line/><p>
  Адзіны слуп, зь яго</p><empty-line/><p>
  у бездань скокне месяц, —</p><empty-line/><p>
  Ўладаньне змрочнага Аіду.</p><empty-line/><p>
  Прыступак не відно — ідзеш</p><empty-line/><p>
  гарызантальна,</p><empty-line/><p>
  Ў паветры жахі сноў дзіцячых</p><empty-line/><p>
  Лятуць усьлед —</p><empty-line/><p>
  паветраныя шарыкі на нітцы.</p><empty-line/><p>
  Хачу сказаць: — Бывай, Тантал!</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Аід не гаспадар — ён Пан і Бог,</p><empty-line/><p>
  Ён сустракае кожнага абдымкам,</p><empty-line/><p>
  Ягоная гасьціннасьць — хітрыкі пракуды,</p><empty-line/><p>
  Дзіця — якому безьліч год.</p><empty-line/><p>
  І ты, ахвяра ўласнага нахабства,</p><empty-line/><p>
  Вар’ятам аглядаеш сьвет фантомаў,</p><empty-line/><p>
  Зьняверлівы ва ўсім, ва ўсіх, —</p><empty-line/><p>
  Бывай, Тантал!</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Зярнятка кволае — адзіны апанэнт Аіда,</p><empty-line/><p>
  Для навуковых спрэчак вільгаці хапае.</p><empty-line/><p>
  Дарэмна шкадаваць цябе, Тантал,</p><empty-line/><p>
  Ты сам сабе – узнагарода і вырок,</p><empty-line/><p>
  Твой лёс, як лябірынты Мінатаўра,</p><empty-line/><p>
  Ты заблукаў, ты схлусіў сам сабе.</p><empty-line/><p>
  Вада зьнікае — рэха вадаспадаў цьвеліць:</p><empty-line/><p>
  Бывай, Тантал!</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Бывай, ні шкадаваньня, ні трымценьня,</p><empty-line/><p>
  Учынкі засталіся за плячыма,</p><empty-line/><p>
  Цяпер маё жыцьцё крынічкаю струменіць,</p><empty-line/><p>
  Кудысь бяжыць, сьпяшаецца ўпарта,</p><empty-line/><p>
  Ніхто ня ведае куды.</p><empty-line/><p>
  Ты назіраеш з хіжасьцю вар’ята,</p><empty-line/><p>
  Ня верыш іншаму зыходу</p><empty-line/><p>
  (Падман Аіда?), бо вакол фантомы,</p><empty-line/><p>
  І толькі голас мой сапраўдны:</p><empty-line/><p>
  Бывай, Тантал!</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>ПАТРЭБА ВЯРТАНЬНЯ</strong></p><p>чарада слоў</p><empty-line/><p>
  драбніцы стракатых падзей</p><empty-line/><p>
  мэтамарфозы быцьця</p><empty-line/><p>
  навонкі</p><empty-line/><p>
  і толькі ў сярэдзіне</p><empty-line/><p>
  разважлівасьць валуна</p><empty-line/><p>
  і акамянелыя адбіткі</p><empty-line/><p>
  хваляў</p><empty-line/><p>
  таму ў сярэдзіне</p><empty-line/><p>
  тваё жытло</p><empty-line/><p>
  сьпічастыя вежы</p><empty-line/><p>
  каляровыя аканіцы</p><empty-line/><p>
  заможныя дзябёлыя</p><empty-line/><p>
  брамы</p><empty-line/><p>
  выпадкова не патрапіш</p><empty-line/><p>
  на вулкі гэтага места</p><empty-line/><p>
  яго няма — пакуль ты</p><empty-line/><p>
  ня ўявіш яго сам</p><empty-line/><p>
  будзеш кружляць</p><empty-line/><p>
  на зорным небе</p><empty-line/><p>
  будзеш клыгаць</p><empty-line/><p>
  як прывід-вандроўнік</p><empty-line/><p>
  пакуль не адчуеш</p><empty-line/><p>
  патрэбы вяртаньня</p><empty-line/><empty-line/><p>
  як алоўкі</p><empty-line/><p>
  што пакідаюць сьлед</p><empty-line/><p>
  зьнікаюць людзі</p><empty-line/><p>
  паломніцтва ў нікуды</p><empty-line/><p>
  крэсьленьне па крэсьленьні</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>На душы супакой, восень зьвіла кубло,</p><empty-line/><p>
  Дождж патрэбны для стомленых воч.</p><empty-line/><p>
  І адразу ўсплывае, як месяц у ноч,</p><empty-line/><p>
  Варажнеча дурманлівых слоў.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Кроплі-гукі дажджу працінаюць мяне,</p><empty-line/><p>
  Як паверхню лагоднай ракі.</p><empty-line/><p>
  На ўзьбярэжжы алешыну вецер ня гне —</p><empty-line/><p>
  Разыйшоўся ў чатыры бакі.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  На душы супакой. Адчуваю сябе,</p><empty-line/><p>
  Нібы ў чоўне на днішчы ляжу.</p><empty-line/><p>
  Твой, Ясон, карабель,</p><empty-line/><p>
  карабель... карабель...</p><empty-line/><p>
  Мне прымроіўся ў рысах дажджу.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>З майго сэрца вырасьце аер.</p><empty-line/><p>
  Ён ад ветру будзе ціха шамацець...</p><empty-line/><p>
  Сэрца — птах, што выбіўся ляцець,</p><empty-line/><p>
  Бо да неба страчаны давер.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Толькі птах ня стане на калені —</p><empty-line/><p>
  Крылы ператворацца ў карэньні.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>НОНКАНФАРМІЗМ</strong></p><p>Аб чым спрачацца мне з табой?</p><empty-line/><p>
  Мы - дзеці рознае сыстэмы.</p><empty-line/><p>
  Цябе хвалююць, дружа, цэны,</p><empty-line/><p>
  А я лічу іх рост лухтой.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Што мусіць быць у сьвеце гэтым —</p><empty-line/><p>
  Адбудзецца, як ні суроч,</p><empty-line/><p>
  Дзень сыдзе, запануе ноч, —</p><empty-line/><p>
  Наклеюць новыя партрэты.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  І толькі твой уласны сьвет</p><empty-line/><p>
  Залежыць ад твайго жаданьня,</p><empty-line/><p>
  Ніхто, ні ў якім Татарстане,</p><empty-line/><p>
  Ня зьменіць рух яго плянэт.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  І лепшай зброі для людзей,</p><empty-line/><p>
  Чым моц свайго нонканфармізму,</p><empty-line/><p>
  Ня ведае сусьвет вялізны --</p><empty-line/><p>
  Ні ліхадзей, ні дабрадзей.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Бо Д’ябал можа спакушаць</p><empty-line/><p>
  На ўзроўні цэнаў і пасадаў,</p><empty-line/><p>
  Улады, страўніка, акладаў —</p><empty-line/><p>
  І толькі гэтак кіраваць.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Парадак усталюе тут,</p><empty-line/><p>
  Бадай што, толькі мужнасьць духу.</p><empty-line/><p>
  Змагайся з Д’яблам, космас слухай,</p><empty-line/><p>
  Вазьмі СВАБОДУ за статут.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>* * *</strong></p><p>Ня думаць пра сон і паразы,</p><empty-line/><p>
  Свабоду карміць з далоні,</p><empty-line/><p>
  Раздаць безмаетным запасы</p><empty-line/><p>
  І выкінуць плэер “Sony”.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  І слухаць, як гойсае вецер,</p><empty-line/><p>
  Што робіць падушны вопіс…</p><empty-line/><p>
  Сьмерць – непісьменная лэдзі –</p><empty-line/><p>
  Паставіць свой крыжык-росьпіс.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Закуты ў цяжар цела,</p><empty-line/><p>
  Шукаеш таемныя дзьверы…</p><empty-line/><p>
  Здаецца, патрэбная сьмеласьць,</p><empty-line/><p>
  А досыць адной веры.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  На беразе вечнага часу,</p><empty-line/><p>
  Дзе робіцца друзам выгоды,</p><empty-line/><p>
  З апошняга хлеба запасу</p><empty-line/><p>
  Ты корміш птушку Свабоды.</p><empty-line/><empty-line/><empty-line/><p><strong>СКОЛ</strong></p><p>Таямніца за паверхняй.</p><empty-line/><p>
  Бачу неба, бачу дол.</p><empty-line/><p>
  Нахіляюся і сьмела</p><empty-line/><p>
  Я раблю вялікі скол.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Я ня буду слухаць шэпты.</p><empty-line/><p>
  Дождж цярусіць, лье ў падзол.</p><empty-line/><p>
  Не адмоўлюся ад мэты –</p><empty-line/><p>
  Расчытаць сьвяжуткі скол.</p><empty-line/><empty-line/><p>
  Як пра вецер сьведчаць птушкі,</p><empty-line/><p>
  Пра гульню – фінальны гол,</p><empty-line/><p>
  Мне адкрые таямніцу</p><empty-line/><p>
  Грубы нечаканы скол.</p></section><section><p>Падрыхтаванае на падставе: Аркуш Алесь, Прывід вясны: Вершы — Мінск: Логвінаў, 2003. — 64 с.</p><p>ISBN 985-6701-28-7</p><empty-line/><p>Гэта першая кніга Алеся Аркуша, якая выходзіць у Менскім выдавецтве. Доўгі час лідэр Таварыства Вольных Літаратараў выдаваў свае зборнікі альбо ў Полацку, альбо за мяжою. У "Прывідзе вясны" аўтар паставіў за мэту стварыць канцэптуальны зборнік – з агульным тэмбрам паэтычнага маўленьня, скразной тэмай, сюррэалістычным зьместам. Некаторыя з гэтых вершаў ужо сталі хрэстаматыйнымі, увайшлі ў розныя анталёгіі, калектыўныя зборнікі: "Катрынка", "Над пожняй плачуць правады...", "Сталёвая рыба", "З майго сэрца вырасьце аер...", "Нонканфармізм".</p><empty-line/><p><strong>© Інтэрнэт-версія: Камунікат.org, 2008</strong></p><empty-line/><p><strong>
  © PDF: Камунікат.org, 2008</strong></p><empty-line/><p><strong>
  © ePub: Камунікат.org, 2012</strong></p></section></body></FictionBook>